„Weszliśmy do pokoju. […] Wełniana płachta, rzucona wprost na niestarannie zatarty beton, lata świetności miała dawno za sobą. Dwa plastikowe, ogrodowe krzesła pokryte były tak grubą warstwą kurzu, że kiedy spróbowałem go zdmuchnąć, na chwilę znalazłem się w obłoku. Potężna szmata, imitująca firankę, zawieszona była na kilku gwoździach, ale nie pod sufitem, na karniszu, lecz w połowie okna.”








